پنجشنبه 7 شهریور ماه سال 1387
کوه از کوه بودنش در می ماند
اگر رنگی دلخوشش کند و
یا به طوفانی آرام یابد
آب از آب بودنش در می ماند
اگر گردابی آرامش دهد
یا به گردابی آرام یابد
درخت از درخت بودنش در می ماند
اگر فصلی آرامش دهد و
یا به بارانی آرام یابد
من آن شعری را دوست دارم
که نه قنداقی
نه مرزی
نه جایی
خواب هایش را آرام نکند
و درد هایش هیچ وقت تسکین نیابد
شیرکو بی کس