وطن !

نامت را کلوخ میگذارم

به آن اندازه که در مشت شعرم جای گیری

و خود را جرعه ای آب می نامم

به آن اندازه که در پلک سنگی جای گیرم

اول تو را می آورم و می اندازم در دست احساسم

تا چون خوابم تکه تکه شوی

بعد در گودی چشمانم می گذارمت

- وقتی جمعت کردم

ذره ای از تو را نشان می دهم.

بر سر تو می ایستم

تا در کشتزار خون من سبز شوی

می ایستم و اندکی بر تو می بارم

یا گریه میکنم

تا بالا رود قامت سبز تو

دراز است . . . دراز است

این فصل غربت و غریبی ام

می ایستم ، می ایستم ، می ایستم

تا صنوبر شوی

جان من ! صنوبر !

اینک تو از آن منی

از این رو چنین کردم

تا تابوتم شوی .

                                                                              شیر کو بی کس

بابا آب داد

آ غیر آخر ا آخر  

بی غیر آخر ب آخر

بابا نان داد

صدای هجی نان از فرسنگها دور به گوش میرسد ولی بوی نان هر گز به خانه ام نرسید .

                                                                پوچ

نم نم باران برای گل مینویسد و

قطره قطره اشک چشمم برای تو

عجب روزهای دل مرده

چه درد زیبنده ای

که اینگونه

یخ بندان روح را فرا میخواند

رو به سوی دیارت سجده میگذارم

آن لحظه که خدا گرفتار شیاطین است

و مرگ در حیرت

فرشتگان جوانمرگ

من سوار بر اسب بالدار

نظاره گر

و مرگ در حیرت

آن وقت که آمدم به سویت

شمعی از شعر می سوزانم

تاج غربتم را به ودیعه عشقت می سپارم

هر لحظه شهرم را به دیدار تو می آورم

تا پر کنم آغوشت را از بوی محله ام

در تنهایی رها شوم در بوی شرجی شهر بندری ات

من از حافظ و سعدی بخوانم و

تو از جاشوهای خلیج و کهور سیاه

این اولین تابستان پس از رفتن تو خواهد بود

ولی تیغ خورشید هم نمیتواند رگ منجمد روزها را پاره کند

اولین بار است که این مرداد سست را خواهم دید

                                                                             پوچ

میان واژه تو و چشمه فاصله ای نیست

میان قلم تو و ساقه (نی) فاصله ای نیست

میان درون تو و آتش فاصله ای نیست

میان نفس تو و کلام فاصله ای نیست

اینک تو ، سنگ نبشته تاریخی

و با خواندن ، قامت باد را سرخ میکنی

تو با بال میبینی

و با چشمت سرزمین این سوز را پروانه میکنی

برگ که کشته شود ، نمیتوانی نوکت را قفل کنی

تو !

زندگیت ته نشین خاک است و

دست آب به هم ات می زند

آب که کور شود نمی توانی پنجره آبشار را ببندی

تو !

یال اسب این کوههایی

کره نسیمی را که ذبح کنند هرگز نمیتوانی شیهه آتشینت را خفه کنی

خورجین شعرهای بارانی ات را بر دوش گیر

از معبر گل به میان ایل روشنایی رو

و گردن جنگل را در آغوش گیر

های !

خورجین آواز و آلاله ات را بردار

و از معبر آب به درون صدای مردم رو

و آن فصل سوخته و بریان را دیدار کن

                                                               شیرکو بی کس